(deze blog is afgelopen zondag getypt, kon helaas niet eerder geplaatst worden)

Na een week in Perth te zijn verbleven bij Glenn in zijn Airbnb, werd het dus weer tijd om naar het zuiden te reizen. We hadden nog wel één missie om af te ronden voordat het zover was. We hebben onze auto natuurlijk in Sydney gekocht, en na een jaar moet hij daar ook weer gekeurd worden. Normaal gesproken kun je de auto in Perth verkopen aan een backpacker die dan weer terug naar Sydney rijd. Tsja dat gaat dus ff mooi niet lukken nu. Backpackers zijn foetsie, en als ze er nog zijn hebben ze al een auto of zijn ze aan het werk. Daarnaast zijn de staatsgrenzen van WA nog steeds dicht, en gaan voorlopig ook nog niet open. Oke, onze auto moet dus verkocht worden in Perth, laten we dan het kenteken maar alvast om gaan zetten. Onze laatste dag in Perth zijn we langs een auto garage gegaan om een check te laten uitvoeren. Buitenom de grote barst in onze ruit, is de auto goedgekeurd. We moesten dus diezelfde dag de vooruit gelijk laten vervangen. Dit hebben we dan ook gelijk laten doen om met het certificaat van de check uiteindelijk in een andere stad ‘Albany’ in dit geval, de kentekenplaten om te laten wisselen. Aangezien het daardoor allemaal een beetje uitliep deze dag, en er weer slecht weer donkere wolken aankwamen drijven, hebben we besloten een vriend in een stad onder Perth te bellen. Marc, die man heeft 6 weken als loodgieter bij Oasis in Newman gewerkt, en is echt een top vent! We konden gelijk bij hem terecht en mochten zolang blijven als we wilden! Lang leve de single man met een veel te groot huis! Het was uiteindelijk maar goed ook, want wat een stort regen kwam er uiteindelijk over! We zijn bijna een week bij hem verbleven en hebben regelmatig heerlijk in de stad gegeten of gedronken, zelfs avondje naar een volle en gezellig bar geweest (ja dat bestaat hier nog!) en daarnaast vele gezellige filmavondjes gehad met Marc. Crocodile Dundee, wat een aanrader! Vooral als je in Australië bent, dan valt alles op z’n plek als je de film ziet.

We hadden gedacht nog meer mensen in Perth te bezoeken, maar daar is niets van gekomen. Wat we hebben geleerd van de Australiërs en wat ons totaal niet aanstaat is het volgende: je kunt niet van ze op aan! Ze berichten je al weken dat je langs hen moet komen als je in de stad bent, en uiteindelijk is er altijd wel iets waardoor het toch niet lukt. Na Marc hadden we dan ook wel echt weer zin om weer op onszelf te zijn.

We hebben dan ook besloten om naar het eerste en beste bos/nationaal park te rijden om daar een paar nachten back to basic te gaan. Prachtige wandelingen, elke dag een duik in de koude rivier (je moet je toch opfrissen zonder douche), en vele kampvuur avondjes onder het genot van een spannend potje Yahtzee. Als je uiteindelijk weer als cave woman and men eruit gaat zien, wordt het weer tijd om verder te gaan.

Via het veel te rijke en luxe Margaret zijn we weer aan de kust uitgekomen. Het is lente in zuid Australië, maar nog niet extreem warm. Dit betekend dat je soms met gemengde gevoelens naar een prachtige oceaan moet kijken, of even moet doorbijten om een duik in de vreselijk koude oceaan te nemen.

Naast prachtige stranden heeft het zuiden ook heel veel wijngaarden te bieden. Goh wat een combi! Bij al deze wijngaarden kun je dan ook genieten van een heerlijk glas wijn terwijl je uitzicht hebt over de wijngaard en de lente zon op je bol voelt. Afgevinkt!

Via de vele bossen, bossen, bossen, oh ja en bossen, zijn we aangekomen in Albany. Een kleine stad in het zuiden, hier hebben we besloten om ons kenteken over te zetten naar WA. Jaja we beginnen er langzaam bij te horen! We blijven hier tot dinsdag, en dan hebben we nog maar 1 ding op ons lijstje staan: Stirling Range national park. En hoe gek het ook klinkt, dan is het voor ons tijd om weer naar Perth toe te gaan. Hier in Albany is het opruimen van de auto al langzaam begonnen, en daarnaast het verkopen van waardevolle spullen die we niet meer gebruiken. Gek gevoel!

En dan? Ja goeie.. Aangezien we altijd op ons gevoel reizen en nooit echt plannen, is het deze keer niet anders. Ik moet wel zeggen dat Corona ons nu HEEL erg dwars zit. Hier begint het zomer te worden en is er geen sprake van corona gekte. In Nederland is het vies weer en worden restricties alleen maar erger. Maar ja je begint je familie en vrienden toch ook wel erg te missen. Erg jammer dat we door corona niet voor beide kunnen gaan. Voor paar weken naar NL en dan weer terug naar Australië. Maar helaas moeten we hier een keuze in maken, eenmaal in NL is het echt voorbij, kunnen we niet meer naar het zonnige Australië met veel werkgelegenheid. Wat het is geworden zullen jullie hopelijk in een volgende (en waarschijnlijk laatste) blog kunnen lezen.