Exmouth was geweldig, maar het heeft ons wel flink uitgeput! De afgelopen tijd hebben we intensief met andere gereisd en geleefd. Daarnaast heel actief bezig geweest in onze tijd in Exmouth en Cape Range nationaal park. Toch liepen we al snel weer gelijk op met 2 vrienden van ons. Aangezien het ook een stelletje is, reist dat over het algemeen wel wat makkelijker dan met 2 vrienden of vriendinnen. We hebben met heel veel plezier uiteindelijk nog 1 nacht naast de weg en een nacht in Carnarvon met ze doorgebracht. Dit is een stel wat heerlijk geniet van het leven, daar hoort voor hen altijd wat eten en drinken buiten de deur bij. Zelf koken en een budgetplan hebben ze nog nooit van gehoord. Ik ben heel blij dat ze zo zorgeloos genieten, alleen is het nadeel dat wij ook veel meer spenderen als zij erbij zijn.. oef.. En ik hou wel een budgetplan dus zie hoe hard het dan ineens gaat! Het zal je dus ook niet verbazen dat ze na een maand reizen alweer een baan moesten zoeken, en die hebben ze de volgende dag gevonden! Daar moesten onze wegen dus ook gelijk weer scheiden.

Ons plan was eigenlijk om oktober naar Nieuw Zeeland te gaan voor een lange hike van een paar maanden. Het lijkt er ondertussen steeds meer op dat de grens van NZ dit jaar niet open gaat. Dit zorgt er ook voor dat wij onze plannen weer aan moeten passen. We willen niet te lang in Australië rond blijven reizen aangezien het hier zo verschrikkelijk duur is. Daarnaast zijn we nog vreselijk benieuwd naar Azie en willen we daar heel graag snel heen! Ons voor en nadeel is dat ons visum tot januari loopt, Robert te oud is om nog voor een 2e jaar werken terug te komen, dus we moeten er nu goed gebruik van maken. Dit heeft ons voor nu doen besluiten om dus weer opzoek te gaan naar een baan voor 1 tot 3 maanden. Weg zorgeloos reizen! Ook al hoeft het financieel nog helemaal niet natuurlijk, toch brengt het wel wat stress met zich mee. Je stelt toch weer een doel die je wilt behalen. Maar als we een baan vinden kunnen we wat extra geld sparen, en dan in de lente (hier in Australie) onze trip in het zuiden afmaken en nog paar maanden Azie eraan vastplakken.

Oke we hadden dus naar werk gezocht in Carnarvon, zonder succes. Al snel weer vertrokken naar Denham, een prachtig gebied aan de oceaan. Prachtige blauwe lagoons en weer een prachtige kristalheldere oceaan. Aangezien vanaf Exmouth elke keer bijna alles volgeboekt is, hadden we geluk met nog een plekje op een camping. Wildkamperen is in dat gebied helaas overal verboden. Het gekke is dat de vakantie tijd hier nu voorbij is maar als nog alles volgeboekt zit! Denham zou een prachtig kustplaatsje kunnen zijn. Hetgeen wat Robert en ik nu elke keer ondervinden is dat onze lat misschien te hoog ligt betreft gezellige kustplaatsjes zoals in bijvoorbeeld Spanje of Italie. Je kent het wel, gezellig over de boulevards struinen, terrasjes pakken en elke 100 meter weer een zelfde foute souvenir shop. Nee hier vind je zoiets niet, alles is uitverkocht maar toch lopen we overdag bijna alleen door het dorp. Vaak is het dorp niet eens mooi aan de kust gebouwd, en iets wat op een boulevard lijkt hebben we helemaal nog niet gezien. Waar zijn al die mensen dan toch? Waarom gaan mensen naar dit plekje op vakantie maar zie je ze niet in het dorp? Dit gevoel hebben we al zo vaak gehad. Het enige wat ik kan bedenken is dat ze misschien vissen zijn met hun boot.. Dat is een hele grote hobby hier in Australie. Maar het echte antwoord weten we nog steeds niet.

Helaas was het weer in Denham niet zo heel goed, winderig en regenachtig, dus zijn we naar 2 nachten weer vertrokken. Oeps we halen de zomer langzaam in! Onze volgende stop was Kalbarri Nationaal park. ‘Was’ inderdaad, helaas dacht onze auto er anders over. Ik denk ongeveer 20 km voor de afslag die kant op maakte de auto ineens een raar geluid en werd ineens heel warm. Al snel ruiken we ook al de geur van verbrand rubber. Snel de auto aan de kant gezet dus! Al snel zag Robert dat er een riem kapot was gegaan en eraf was gelopen. Dit was dus de riem van de waterpomp. Helaas niet meer mogelijk om mee te rijden! Tsja wat doe je dan aan de kant van de snelweg en het eerste dorp op ongeveer 85 km afstand.. Heeel heeel gelukkig hadden we net een beetje bereik met onze telefoons! (dit hebben we hiervoor nog nooit gehad om de snelwegen). We konden al snel een nummer vinden van een garage in Kalbarri, 85 km van ons vandaan. Hij zat voor 2 weken vol en alle accommodaties in het dorp waren vol dus dit was geen optie. We kregen een nummer door van hem van een sleepwagenchauffeur in Northampton. Ik denk ongeveer 80 km van ons vandaan, alleen zit daar geen garagebedrijf. Deze sleepwagen heeft ons dus uiteindelijk naar Geraldton gesleept, 120 km. 400 dollar voor een ritje! En uiteindelijk ook nog 800 dollar voor de reparatie. Ik ben maar gestopt om ons budget bij te houden. Een baan zoeken begint zo steeds aantrekkelijker te worden.

En zo waren we ineens in Geraldton, een redelijk groot dorp of kleine stad met 40.000 inwoners. Na Sydney bijna 7 maanden geleden, is dat op zich wel even lekker! We hebben hier een weekje in een airbnb geboekt, ook omdat het een week bij de garage zou duren. Maarja dat terzijde want na 1 dag belde ze ineens dat de auto al klaar was. De week airbnb wordt nu grondig gebruikt om even lekker tot rust te komen. Rustig te kunnen rond slenteren in de stad, winkeltjes in en uit te lopen zonder iets te kopen en contacten te leggen voor werk! We zijn ondertussen al een vaste klant bij de muziekwinkel hier in de stad, zonder iets gekocht te hebben. Robert mag daar elke dag wegzwijmelen bij de mooie gitaren en eens even op een kwaliteit gitaar spelen. Hij heeft namelijk alleen een gevonden gitaar van bij zich.

Daarnaast is het ziekenhuis ook wel altijd een belevenis in dorpen waar veel Aboriginals aanwezig zijn. Dit hebben in Newman al eens meegemaakt toen Robert daar heen moest i.v.m. zijn knie infectie. Nu wilde ik even langs de dokter voor een medicijn wat ik nodig had en via de officiële weg hier moest aanvragen. Aangezien een doktersafspraak al snel tussen de 90 en 150 dollar is, vond ik dat wel zonde terwijl ik al weet wat voor medicijn ik nodig had. Normaal gesproken als je langs de eerste hulp gaat in het ziekenhuis kost het 315 dollar, maar voor oa Nederlands is het ziekenhuis gratis! Enige nadeel is dat je dus een paar uur moet wachten, voornamelijk omdat alles spoedgevallen en ernstigere gevallen voorgaan. Aangezien wij alle tijd hebben, en het ook best wel interessant is om heel wat patiënten voorbij te zien komen, vinden we dit niet zo erg. En toen gebeurde het dus, een vrouw begon buiten vreselijk hard te schreeuwen. Help! Help! God alstublieft laten iemand me helpen! De zuster rende naar buiten en kwam na ongeveer 15 minuten weer bezweet en buiten adem terug. De vrouw werd via een andere ingang naar de spoed gebracht. Ik dacht aan 2 dingen: of ze gaat bijna dood of ze is aan het bevallen. Na dit gebeuren kwam er ongeveer om de 5 minuten een familie lid van deze vrouw naar binnen, zoveel mensen dat ze zelfs een aparte familie kamer moesten maken. De ene nog erger onder de drugs dan de ander. Je zou zeggen dat het laatste uur van deze vrouw geslagen was. Ik denk ongeveer kwartier later kwam er een vrouw voorbij lopen, beetje moeilijk aan het kijken. Robert zei: dat was die vrouw die net zo buiten aan het schreeuwen was, ik zag haar. Ik: wtf hoe kan dat nou, net schreeuwde ze nog voor haar leven en een half uur later loopt ze voorbij alsof er niets is gebeurd.. Ze blijven je verrassen die Aboriginals.