De eerste week werk er alweer opzitten! Iets na het schrijven van de vorige blog hebben we voor boerderij werk gekozen. Iets waarvan we altijd een beetje zeiden: dat gaan we niet doen aangezien je 88 dagen op een boerderij moet werken om een 2de jaar visum te krijgen. Dit is dus een erg gewild baantje voor backpackers, en dan dus niet vanwege de betaling. Dit resulteert vaak in slechte omstandigheden, hard werken voor weinig. De reden waarom we het toch hebben gekozen? We hebben heel veel kunnen sparen bij onze eerste baan dus het is niet zozeer nodig om weer veel te verdienen, en het lijkt ons erg leuk om een keer het plattelands leven te zien, en onderdeel van een Australische familie te worden.

Dat betekend dus ook dat we na bijna 3 weken airbnb bij Greg en Julie afscheid hebben moeten nemen van deze geweldige lieve en open mensen. Ze zijn deze 3 weken als vrienden geworden aangezien ze ons volledig hebben opgenomen in hun leven. Nadat Greg Robert meenam om te golfen was hij verkocht aan het spel, en heeft hij mij er ook ingesleept. We hebben ook verschillende keren Gregs golfspullen meegenomen en naar de golfbaan gereden om een balletje te slaan. Ook een keer samen met Greg en Julie. Daarnaast is Robert ook nog mee geweest naar een vriend van Greg en hebben we verschillende etentjes met elkaar gehad. Sorry maar 1 ding missen we niet, dat ze steeds harder gaan praten om boven de ander uit te komen. Ken je dat? Dat je een gesprek begint met de 1, de ander er ook iets over wilt vertellen en dat er dus gewoon tussendoor gooit door te schreeuwen. Dit is een oneindige cirkel wat in hoofdpijn resulteert en er voor zorgt dat we de situatie regelmatig ontvlucht zijn. Dit was ook nieuw voor ons.

Oke even terug over de baan: Bij deze baan waren ze dan ook opzoek naar een hulp op de boerderij, voornamelijk veel hekken plaatsten en repareren, en een nanny voor de kids i.c.m. hulp in en rondom het huis. Nou voor wie Robert wel een beetje kent, weet dat hij niet voor de nanny job is gegaan..

Daar kwamen we dus aan vorige week zaterdag, vanuit Geraldton zijn we ongeveer 500 km weer naar het noorden gereden. Om daarna nog 60 het land in te rijden, en daarna nog 80 km over een onverharde om uiteindelijk uit te komen bij de boerderij. Waar Robert na maanden foeteren over de ‘droge zooi’ en ‘rot vliegen’ zo blij was om weer groene frisse natuur om zich heen te hebben, zijn we weer terug bij af! Welkom vliegen en droge zooi, we hebben jullie niet gemist. Maar toch gaan we het weer proberen, let see of het een keer went. Al met al kunnen we niet klagen over de rust en ruimte die we hier om ons heen hebben! Het land van deze familie (Kelly en Brett met 2 kids Ryan en Thomas, en Bretts ouders Janice en Bill en ADHD hond Reba) is mega. Even wat feitjes over de boerderij op een rij – 5000 koeien voor de slacht – 320.000 acres (129,5 hectare/ 1295 km2) – doorsnede is bijna 3 uur rijden – in het bezit van ongeveer 4 motors, 2 quads en wel 6 Landcruisers (DE auto natuurlijk!!) en dan hebben we alle machines en vrachtwagens nog niet meegerekend. Je begrijpt wel dat als de koeien bijeen gedreven moeten worden, er ook helikopters worden ingehuurd. (die bezitten ze zelf helaas niet)

Ik denk dat het vanuit Nederland niet voor te stellen is hoe groot zo’n boerderij is. De boeren zijn hier voornamelijk bezig met (zoals eerder gezegd) hekwerk en waterleidingen/punten controleren.

Zelf ben ik dus ineens nanny voor 2 jongens. Huishouden en buiten bijhouden is me natuurlijk niet onbekend, maar op de jongens passen de hele dag, 5 dagen in de week is natuurlijk wel wat anders. Ryan (5 jaar) krijgt een groot gedeelte van de dag thuisonderwijs van zijn moeder. En Thom (3 jaar) is de hele dag bij mij. Luiers verschonen (die had ik even niet zien aankomen), ongeveer 10x per dag neergeschoten worden om daarna weer door Dokter Thom weer opgelapt te worden, snotneuzen schoonmaken, verhitte discussies, maar ook heerlijk buiten zitten en kijken hoe hij lief aan het spelen is, gezellig een chat hebben in de zon met wat te drinken en eten en een knuffel krijgen hoort het allemaal bij. Respect moeders. Wij gaan ’s avonds weer naar ons eigen huisje op het terrein en hebben 2 dagen vrij, maar dat hebben vele moeders niet. Oh ja en ik krijg er voor betaald natuurlijk.

Op een boerderij betekend ook veel wildlife. Kangoeroes, emoes, dingo’s, slangen en spinnen zijn hier dan ook niet vreemd. De eerste huntsman zijn dan ook al doodgemaakt of zijn nog aan het bijkomen in de stofzuigerzak. Daarnaast is het volgens mij normaal dat elk huis een gekko als huisdier heeft. Deze laten we dan ook gewoon lekker zitten. Verder is er buitenom werk ook weinig te doen voor ons. We zijn afgelopen zaterdag dan ook terug naar Carnarvon gereden om daar onze zaterdag door te brengen. Chillen bij de oceaan, kopje koffie op terras, wat eten bij de bakker en boodschappen halen bij de supermarkt. Dat is ons uitje! 🙂 En dan weer 140 km terug in de auto.

We hadden ons het doel gesteld dat we hier ongeveer 2 maanden wilden blijven, dan hebben we ons geld weer terug verdiend wat we de afgelopen 2,5 maand hebben uitgegeven, en is de zomer in aantocht in het zuiden. Mocht het tegenvallen houden we het op een maand. Mocht het heel leuk zijn, kunnen we het altijd verlengen naar 3 maanden. Redelijk flexibel dus 🙂 We hebben wel altijd 1 regel, wij doen ons best om nieuwe dingen te leren en zullen altijd hard werken, verwachten we wel respect en goede omstandigheden terug van de werkgever. Zo niet, dan houden we de eer aan onszelf en stappen we op. Nu hadden we beiden niet verwacht dat dit vanaf de eerste dag al een probleem zou worden. Bill is een aardige man, totdat de werkknop bij hem omgaat. Als het volgens hem niet snel of goed genoeg gaat ontstaat er een onderhuidse ontploffing en springt hij uit zijn vel. Dit zorgt er dan ook voor dat Robert eigenlijk gelijk al op het punt stond om weer op te stappen. Gelukkig komt hij daarna wel weer tot bezinnen en komen er altijd excuses. Daarnaast werkt Robert ook regelmatig met zijn zoon Brett en gaat dat prima! Maar je snapt wel dat deze situatie dus op scherp staat. Aangezien het keukenwerk in Kalbarri ook maar 1 avond heeft geduurd, ik het wel prima naar mijn zin heb en we hiervoor speciaal 600 km omhoog zijn gereden, hebben we besloten dat we er alles aan gaan doen om het uit te rekken naar een maand. Oh ja en de vriezer hier ligt nog vol met eten wat eerst opgemaakt moet worden! 🙂 Hebben ruim ingeslagen aangezien de eerste supermarkt in Carnarvon is. Behalve biefstuk, die kunnen we hier zoveel eten als we willen!