Het duurde even voordat er weer puf was gevonden om een nieuw artikel te schrijven. We zijn gewoon al een paar weken verder! 6 dagen per week werken in de zware outback omstandigheden vergt veel energie van je. Elke avond liggen we dan ook tussen 20.00 en 21.00 in ons bed. Daarnaast vroeg ik me af, wat moet je nou vertellen als je gewoon elke dag aan het werk bent? Daar heeft deze week wel verandering in gebracht.

Ik heb het laatste artikel even doorgelezen voordat ik dit verhaal wilde schrijven. Zeg eerlijk, klonk toch wel erg negatief! We hebben jullie een aantal weken in de waan gelaten dat het hier voornamelijk heel slecht is. Valt toch ook wel weer mee hoor! Even wat mooie en positieve kanten van werken in Australië belichten. Onze belangrijkste reden om hier te werken is natuurlijk toch ook wel geld. In een korte tijd veel verdienen en sparen is heel goed mogelijk hier voor backpackers, voornamelijk als je in de outback zit en je het aan weinig uit kunt geven buitenom alcohol en sigaretten. Hoe de mensen hier persoonlijk met elkaar omgaan is toch wel heel bijzonder. De gehele dag door wordt je door iedereen gegroet, en zoals Australiërs het gewend zijn wordt er ook altijd gevraagd hoe het gaat. Vaak is het gewoon uit beleefdheid en krijg je het volgende: Hun ‘hallo hoe gaat het met je?’ Ik: Goed, dankje! Hun: ook goed dankje. Volgens mij had ik de vraag nog niet terug gesteld toch? Maar ook vaak komt het uiteindelijk uit op een super leuk en persoonlijk gesprek. Met alle medewerkers en de vaste mijners wordt je toch een beetje een gezellig klein dorpje waar iedereen elkaar kent, groet en een praatje maakt.

We hebben bewust gekozen voor de outback. Om het ‘echte’ Australië te leren kennen. Beter gezegd: het ‘echte’ West Australië. Dat brengt natuurlijk ook z’n zware kanten met zich mee. Het werk wat we doen is fysiek maar wordt lastiger gemaakt door soms tijden van extreme hitte (45 graden) en dan werken de jongens gewoon de hele dag buiten. Aan het eind van zo’n week is iedereen ook zo ongeveer ziek, diarree of een zonnesteek. Voor ons bleef het gelukkig erbij dat onze energie zo opgeslokt is dat we ons vaak een aantal avonden erg beroerd voelen. Gelukkig is het kwik weer gezakt naar gemiddeld 38 graden.

Je zou verwachten dat we hier het meest last hebben van slangen, spinnen of andere enge dieren. Toch is het grootste probleem de vlieg! Zo ongeveer wanneer wij hier zijn begonnen is hier een vliegenplaag begonnen. Deze kleine zwarte vliegen gaan niet alleen op je zitten, maar kruipen graag in neus, oren, ogen en mond. Dat resulteert erin dat er soms ineens iemand staat te kokhalzen om de vlieg weg te krijgen. Je raakt snel gewend aan de ‘Aussie salute’ en om de klappen van jezelf in je eigen gezicht op te vangen. Gelukkig hebben ze hier hoofdnetjes die je op kunt doen zodat je beide handen kunt gebruiken om door te werken.

Daarnaast is kleding wassen hier elke avond weer een uitdaging. Aangezien we laat klaar zijn met werk en daardoor pas ’s avonds onze kleding uit de droger kunnen halen (in de wasruimte op het park) is het toch elke keer weer spannend. Ik heb het de eerste weken wel een aantal keer gedaan maar kwam elke keer weer met een hartverzakking en hartslag op standje topsport weer de kamer binnen gerend. Alle grote en enge insecten komen na ongeveer 20.00 tot leven en worden dan zeer actief! Denk aan sprinkhanen, motten en ook onbekende insecten van soms toch wel bijna 10 cm groot die graag tegen je aan vliegen of op je gaan zitten. Mij niet gezien. Je snapt dus wel dat de taakverdeling hier is aangepast 🙂

Terwijl de weken eigenlijk prima verliepen, hebben we deze week toch wel even wat flinke tegenvallers voor onze kiezen gekregen. Terwijl we maandag avond nietsvermoedend gingen slapen, werd Robert dinsdag morgen ineens wakker met een dikke, rode en pijnlijke knie. Terwijl hij gewoon aan het werk ging, werd hij snel daarna toch door het management naar de dokter gereden. Huidinfectie was de uitslag. Antibiotica pillen mee en wachten tot de volgende dag. Opletten dat hij geen koorts kreeg ivm kans op bloedvergiftiging. Helaas was het de volgende dag alleen maar erger. Gelijk doorverwezen naar het ziekenhuis naast de dokterspost. (alles zit zo lekker dichtbij elkaar in het dorp!) Gelijk aan het infuus voor antibiotica. Donderdags nog een keer omdat het nog niet genoeg hersteld was. Vrijdags (gisteren) zag het er weer positief uit! Wel tetanus prik gehad aangezien het waarschijnlijk een bacterie is geweest die via een kleine kniewond de knie in is gekomen. Dit schijnt vaker voor te komen door de kleine zandvliegen hier of viezigheid in de grond hier. Hij hoopt maandag weer aan het werk te kunnen.

Alsof dat niet genoeg was brak ik afgelopen week ook nog een stuk van mijn kies af. Gelukkig zit er een tandarts hier in het dorp! Je kunt hier ook geheel vertrouwd naar de tandarts gaan, deze voorzieningen zijn prima! 1 stuk opnieuw aan een kies moeten laten zetten en een gaatje moeten vullen. Super gegaan! Alleen kom je er dan wel achter hoe extreem duur de tandarts hier is. Poe dit heeft me in een half uur toch zo’n 325 euro gekost. Wat een baan heeft die man! Ik heb daarna nog in de spiegel gekeken of er goud in was gegoten.. maar het blijkt toch gewoon composiet te zijn.